- Kategori
- Felsefe
Diyalektikte olası sonuçlar
Diyalektikte olası sonuçlar (şimdilik) 4 tanedir:
Dekadans, ayırtsızlık, sentez, novum.
Sanırım bu biçimiyle tanım yalnızca bu metin için geçerlidir. Marx’ın öncülü Hegel, dekadansı ve ayırtsızlığı (ama başka bir biçimde) tanımlamıştır, ancak daha önce düşünde tanımlı olsa da novumu (hem yeni-farklı öğeler olarak, hem boş göstergeler olarak) bu biçimde tanımlamamıştır.
Bizim de bu zaman ve yerde bunu böyle tanımlayabilmemizin nedeni, her birinin kabaca eşit ağırlıkta görügüleşmesidir. Bu durumda yalnızca 2 seçenek sözkonusudur: İnkar veya kabul. Biz kabulu yeğliyoruz, diğerleri inkarı yeğliyor.
Dekadans ve ayırtsızlık aslında bir madalyonun 2 yüzü gibi: Sentez yok ama ya altkümelerine ayrışma var, ya da karşıtlığın anlamı / tanımı kalmıyor (ki dekadansta da aynı sonuç çıkar).
Ayırtsızlığın en önemli noktası nötrlüğü ama bu negatif bir nötrlük: Hiçbirşey yapmamayı, hatta hiçbirşey hissetmemeyi kapsıyor, yani bir tür inkar kültü ki burjuva ayırtsızlığı tıpatıp öyledir.
Sentez üzerine ‘kompleks poliyalektik’ konulu onlarca makale yazdım, onlara bakılabilir. Burada, bir ayrıntı irdelenecek:
Sentez, A ve B kategorilerinin sonunda, bir kimyasal reaksiyon sonucu bileşiğin ortaya çıkması gibi, C kategorisine dönüşmesidir. Burada gözden kaçan durum ayrıntılardır: Savın ve karşısavın tamamı senteze katılmayabilir, yani sentezde bazı altküme A’lar ve B’ler bulunmayabilir. Senteze bunların dışında bir şey (katalizör gibi reaksiyona katılmadan ya da fazladan eklenen bir madde) katılabilir. Sentezin sonunda sentezden başka şeyler de (yan ürünler de) ortaya çıkabilir.
Novumlara gelince: Böyle tanımlanmalarının temel nedeni, geleceğe asıl çıkış yolunu neredeyse hep onların açmasıdır ki bunlara boş göstergeler de dahildir. Dilin / söylemin / paradigmanın tükenişi, çok sık yaşanan durumlardandır ve inkar kültüne saplanıp kalmamak için, boş (henüz tanımsız) göstergeler (kavramlar) olabileceğini baştan hesaba katmamız gerekir. Onları biz değil, gelecektekiler dolduracak.