- Kategori
- Şiir
Doğada adadır; nevruzum

çocuklar özgür yaşasın...
Benim bir derdim var ki! İçimde bir volkan,
Tam karşımda ben yaklaştıkça o daha uzak
İletki bir bana bir ona çemkirir aman Allahım!
Ufka baktıkça fersah, fersah dalarım ummana…
Kimin umurunda ben bilmezim! O ise çocuk…
Oysa içimizdeki aşk, Ada da Doğa, hortum olur.
Doğanın hırçınlığı belli, elma ile dal ayrılığı…
Ruhumuz çocuk tur doğduğu günden, sonsuza dek!
Engeller hiç bitmez, noktadır, kara delikler.
O da Ben de han’a tavır alır, isyan ederiz canana,
Kıyam köşemize çekiliriz, isyanımız latif’e gem olan…
Bekleriz ak buzulun şeffaf dibini hal sabır, aşk ile.
Bir yol beni dinleyin hele! Ben sayısal hesap bilmem…
Bu anı yaşatmayacağım çocuğuma, silaha, savaşa hayır!
Hey Doktor sen! Ana, Baba, Dede! Kurallar, kurallar… !
Çoğunluk siz de! Ben ise! O melek dediğiniz çocuk..!