Dost dediğin

Dost dediğin; bedeninin uzaklarda olması değil yürekte olmaktır. 

Başını yastığa koyduğunda, dizine yattığını hisseden, gözlerini kapadığında dünyaları birleştiren ve rüyalarında seninle olandır. 

Dost dediğin; zindan ve soğuk gecelerde sarılıp güneşin olandır. 

Dost dediğin; sabahın ilk ışıklarıyla, güneş ufuktan doğarken, gözlerini ilk açtığında senin yüzünü arayandır. 

Dost dediğin; kaşığı eline aldığında ilk kez ağzına götürürken seni hatırlayıp geri çeviren, suyunu yudumlarken ilk yudumda seni hatırlayandır. 

Dost dediğin; sigarasını tüttürürken, ciğerlerine çektiği dumanın sen olduğunu hissedendir. 

Dost dediğin; kendi cebiyle senin cebini ayırt etmeyen, hep senin menfaatini düşünendir. 

Dost dediğin; sırtını döşeği gibi, dağ gibi huzurla yaslayandır. 

Dost dediğin, dipsiz kuyundur; bütün sırlarını korkusuzca içine doldurduğun ve bir gün sana küsüp, bir damla su bile vermemek için kapansa bile sırlarını asla ortaya çıkarmayandır. 

Dost dediğin; o soğuk bedenine sıcak bir yastık gibi sarılan, tabutundan ayrılamayan ve toprağını yığarken elleri kazma-kürek tutamayan ve herkes ayrılıp gittiğinde mezar taşından ayrılamayandır. 

Dost dediğin; zaman geçse de seni hiç unutmayan ve evlat acısı gibi seni yüreğinde hep taşıyandır…