Dünya KOAH Günü ve hayata teşekkür

Teşekkür etmeyi sever misiniz? Herhangi bir nedenle teşekkür etmek sizde içselleştirdiğiniz bir davranış biçimi midir? Arkadaşlarınıza, dostlarınıza, tanıdıklarınıza hatta tanımadıklarınıza. Herhangi bir nedenle sizi etkileyen, sizde iz bırakan herkese. Hayata teşekkür eder misiniz örneğin. Size sundukları ya da sunmadıkları için mutlaka bir nedeni vardır diyerek ve tanrıya.

Ben teşekkür ederim. Küçük bir çocuğa teşekkür ettiğimde gözlerinde gördüğüm ışıltının bende, benim yüreğimde, benim düşünce dünyamda yol açtığı aydınlığı gördüğüm, hissettiğimden bu yana. Teşekkür etmem gerektiğini düşündüğüm herkese "sen ne güzel bir insansın" diyerek. Babama teşekkür ederdim örneğin kocaman bir insanken bile gece üzerimi örten ellerini öperek. Anneme teşekkür ederdim hastalığının en sıkıntılı zamanlarında yüzümü avuçlarının arasına alıp "seni çok yoruyorum değil mi? dediği zaman sadece benim can annem olduğu için. Kronik astım nedeniyle problemli zamanlarımda benimle "doğru soluk alıp verme" alıştırmaları yapan çocuğuma. Sokaktan geçerken el sallayan bir tanıdığa, öylesine söylenmiş bir sözden payıma bir sevinç bir gülümseme düşmüşse o sözü söyleyen insana. Bir parça da kültürümüzden kaynaklanan bir davranış biçimi bu tabi.

Dün Dünya KOAH Günüydü ve yine dün bütün gün ve gece dikkati bu zor hastalığa ve hastalara çekmek için sanırım sıkıntılı bir hava vardı, kapalı ve çok yoğun nem olan basık bir hava. Sabah yağmura uyandık. Yağmurun temizlediği havaya bakarak teşekkür ettim soluk alabildiğim tüm anlar için, farkında olanlara teşekkürlerimle, seni seviyorum hayat diyerek....

Günümüz aydın olsun. Sağlıkla....