Düşlediğim

Herkes farkında aslında içindeki boşluğun büyüklüğünden... Hiç kimse olduğu yerden memnun değil. Herkesin gitmeyi düşlediği hayal ettiği bir yeri var. Yüreğinin kıyısına vurduğu özlemi, mavi ve yeşil içinde huzur kenti var düşüncesinin bir tarafında. Tıpkı benim düşlerim gibi. Düşlediğim yerde birbirini seven yakın dostlarım var, mutlu güler yüzlü çocuklar, günaydın diye bağıran insanlar, samimi, dürüst, sıcacık yaşanan ilişkiler var. Orada çiçekler aşk ile açar, gökyüzü mavidir, balonlar uçuşur etrafta. Hayat bir başkadır benim düşlediğim huzur kentimde.

Bu kentte ise sadece ele avuca sığmayan anılarım var, bu anıları ayakta tutan gecelerim, üç oda bir salon yalnızlığım, zaman, zaman kapımı çalan, içeri girmek için direnen kırgınlıklarım, merhabaları silinmiş eski tarihli mektuplar içinde canımı acıtan cam kırıklarım, gidemeyişlerim, dokunmaya kıyamadığım özlemlerim. Öyle derin, öyle taze ve öyle yaşlı ki kimi zaman. Özlemlerimden bir tanesi bu zamanda inanmak isteyip de inanmadığım aşk. İnanmamak için ciddi sebeplerim var. O’nu her defasında çağırdığımı biliyorum ama inançsızım işte. Sürekli dilimin ucuna gelip haykırdığım tek isyanım bunun eksikliği. Nefes almak yetmiyor tüm güzelliklere, yaşamı daha çok içime çekmek istiyorum.Önümde az kalmış ve çok şey yaşanmamış bir hayat var, zihnimde sıkışıp kalmış, günışığına bir türlü çıkmamış aşk var.O Aşkı çıkarıp artık inanmak, güvenmek, az kalan hayatımı tamamlamak, onunla beraber huzur kentime doğru yol almak istiyorum.Şunu biliyorum ki ulaşılmak istenilen en küçük hayal, yaşamda duruşumuzu daha iyi kılmakla kalmıyor, bizi özgürde bırakıyor. Düşlediğiniz huzur kentine kavuşmanız dileğiyle...