- Kategori
- Şiir
Düzyazı koşuklar 1
Akıp gidiyor ölüme doğru,
bir beyin, tao’sunda
>
döneniyor raksediyor birlikte
içindeki zihin cesetleriyle
>
eskiden kendi yeis’lerini tutardı
imdide ‘aslolan ölümdür’de özgür
>
ve su boğuyor
ve ateş yakıyor
ve engizisyon çarmıha geriyor
ve faşizm çalıştırarak özgürleştiriyor, açıkhava toplama kampı ülkesinde
ve isyan çok yavaş birikiyor
>
söz bitmiyor
söylenmedik sözler yarattıkça
>
bir yol kendini yürüyor
sonsuzluğa doğru,
acz şiirini yazıyor
bir beyin, tao’sunda
>
döneniyor raksediyor birlikte
içindeki zihin cesetleriyle
>
eskiden kendi yeis’lerini tutardı
imdide ‘aslolan ölümdür’de özgür
>
ve su boğuyor
ve ateş yakıyor
ve engizisyon çarmıha geriyor
ve faşizm çalıştırarak özgürleştiriyor, açıkhava toplama kampı ülkesinde
ve isyan çok yavaş birikiyor
>
söz bitmiyor
söylenmedik sözler yarattıkça
>
bir yol kendini yürüyor
sonsuzluğa doğru,
acz şiirini yazıyor