- Kategori
- Şiir
Düzyazı koşuklar 4
İSTANBUL SOKAKLARI ve/ya KASIMPAŞA ÇİRKİNLEMESİ
4 küsur yıldır Kasımpaşa
kültürel ve zihinsel
regresyona soktu beni,
hayvanlaştım
ve mutluyum,
çünkü daha önce beceremezdim
Hassel’in erkek asker doğrayan kadın askerlerinden acımasız olmayı
ve köpeklerin kırmızı ışıkta durup
onların durmadığı insancıkların arasında yaşamayı,
fonda Özdemiroğlu’nun
‘İnsanlar İnsancıklar’ı çalsa gerek,
anca Önal söylemesin
berbat ediyor aracmanı,
‘Haşhaş’ filmi de yok
fonda klip niyetine
doğrudan damardan var,
ileride Müslüm Baba
‘Istanbuul Sokaokları’nı prozodileyecek,
burada en çok Kibariye var
‘İstanbul Sokakları’nı cazlayabiliyor
her nasıl yaptığını anlamasam da,
Kasımpaşa doğal olarak aşağıda
Türk erkeğinin beyninin olduğu yerden,
Marx eksiklemiş
‘lümpen’ deyimini,
daha aşağısı da var
ama
en aşağısı yok
e’ele dipsiz kuyu misali,
negatif egzistansiyalizm değil
eksi sonsuz banalite,
zehire harmanlanınca
ve bağışıklanınca
keyifleniyorsun bu rezillikten,
düşünün bir
düz olması imkansız
on bin yamuk birarada,
dört benzemez yamuk
dört yakası biraraya gelemiyor,
burada ölmek arzusundayım
‘feçes’in adının ‘kaymak’ değil,
‘feçes’ olduğu yerde