Eksik alfabe

Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü kör oldum Yıkadılar aldılar götürdüler Babamdan ummazdım bunu kör oldum Cemal Süreya

Bir hiç’ lik uğruna

bin hüzünle soldu yaşam

gözleri kamaştıran karanlığında

deryası çalınmış

soluğa çırpınıyorken göz bebeklerin

sana ağlama diyemem çocuk

göğsünden sökülen kalbini

kim tutabilir ki kendi ellerinden gayri

ayazın solmayan cam parıltısında

ölüm gibi, ö l ü m s ü z oldu acıların

adressiz mektuplarla

yorgun, yaşlı bir ömür gönderildi sana

demlenmiş uzakları

anlatmak nasıldır oburca yaşayana

betimleyemediğin gün kördüğümün

gülüşlerin / tutmamış bir ağaç aşısı

insan kalamadığımız

yaşamın sesini yok eden naralar/dan

arta kalan

yarım kalan bir simitti yaşam

ellerinde açılan boşluğun yarasından

tercümesiz duygular üşüşüyor beynine

bundan böyle yol işaretlerin

sin ile dam altı

attığın taşlar/ arasında kaybolacağın

ayak izlerin yaşamın akışına ters

bahşedilenin

biraz selvi çokça toprak kokusu

içinde büyüyen çölde

soluğundan nemalanan

gün be gün çoğalan vahanın serabı

ve daimi misafirin görkemli yalnızlığın olacak

içinden düştü harflerin

ne yazmaya ne okumaya yeter eksik alfeben

Hâdiye Kaptan

c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Güzel Sanatlara tutkulu, Türk sanat müziği hayranı, deniz ve İstanbul âşığı şiiryazar bir fâni....