Elveda geçmişim... Merhaba geleceğim

Uzun bir zaman geçti içimden geçenleri yazmayalı. Şu geçen bir çok ayda ne çok sevindim, güldüm, ağladım acı çektim. Terk etmek, terkedilmek zorunda kaldım. Bitişlerde kayboldum... Yeni başlangıçlara yelken açtım.

Kendimi kandırmaya devam ettiğimde herşey daha kolaydı sanki. Artık dur dediğimde yüzleşmek istemediğim ne çok darbeye maruz kaldım.Ama nedense öyle dimdik ayakta kalmaya hazırdım darbe üstüne darbe aldıkça düşmedim.Yardım istemedim.Her zaman yaptığım gibi daha hırsla daha büyük bir azimle adım adım yürüdüm.

Aynı hızla ve çelik gibi bir yürekle gittikçe uzaklaşıyorum tüm acılarımdan.Emek vererek yeşerttiğim ama bir çırpıda kurumasını izledigim herşeyi geride bırakarak yol alıyorum şimdi.Çok sevdiğim İstanbul'umdan "Doyasıya mutlu olduğum, yanarcasına acı çektiğim bu şehirden İSTANBUL'dan" gidiyorum.

Tüm sevdiklerimi, tüm nefret ettiklerimi bırakarak gidiyorum.Sadece yanıma benliğimi aldım gidiyorum.Başka hiçbirşeye ihtiyacım yok ki...

Bazen önünde duran değer verdiğin ne varsa anlamını yitiriyor eriyerek yok oluyor sanki...Ben bu yokoluşları izlerken içimden çığlık atarak, haykırarak ağlamak gelsede tek bir ses çıkmadı yüreğimden.Sustum...

Sözlerim tükenmişti çünkü! Haykırışlarım yerinde kalmak istedi sustum.En ağır cezayı veriyordum beni acıtanlara sanki.Bu sukut beni sevenleri şaşırtsa da sessizliğime onlarda katıldılar.Sessizce gözlerimle konuştum sevenlerimle ayrıldım.

Şimdi hiçbirşeyi sorgulamıyorum.Kimseyi yargılamıyorum.Neden sorusuna bir cevap aradım karanlık gecelerimde...Bulamadım...Yoruldum ama kimseye söylemedim yüreğimin yorgunluğunu.Kendime şans vermem gerektiğini kabullendiğimde hazırladım kendimi acılarımla yüzleşmeye ve nihayet başardım acılarımı yendim.

Şimdi yeni başlangıçlara son sürat gidiyorum. Karşıma nelerin, kimlerin çıkacağını bilmeden...

İyi olan, güzel olan ne varsa benliğime topladım gerisini savurdum uçurumun kenarından. Rüzgarda savruluşunu yüzümde acı bir gülümsemeyle izledim...

Elveda geçmişim...Merhaba geleceğim...