- Kategori
- Psikoloji
Endişe Daima Hayatımızda
Endişe daima var...
Ruhunu yitirmiş bu zamandan korkuyorum artık! Eller fütursuzca kana bulanan devri yaşıyoruz ne yazık ki.
Anneyiz her birimiz, babayız... Evlatlarımız var, içinde can taşıyanlarımız var. Bir anne olarak, çağımızın bu iç kanatan durumuna duyarsız kalamazdım.
Sokaklarda özgürce oynayan çocuklara hasret kaldık, doğal güzelliklrimizde yüreğimiz ferah, oksijen soluyamaz olduk. Çocuklarımızın ellerini tutmaktan, o eller ter içinde kalır oldu. Büyük özgüven sorunları da artmadı mı sizce? sorarım...
Yüreğimiz ağzımızda yaşıyoruz. İçimiz hep mutsuz. Hep bir arayış içindeyiz. Anı yakalama derdiyle, yaşadığımız anların kıymetini bilemez olduk. Sokakları değil, evimizin balkonlarımızı güvenilir hale getirir olduk" aman tek sokağa çıkmasında gözümün öneünde olsun" düşüncesiyle, çocuklarımızı abluka altına alıp ellerine birer telefon, bilgisayar vs. tutuşturur olduk.
Doğru mu yapıyoruz? Ebeveyn iç güdüsüyle belki evet, hangimiz ister ki tırnakları taşa değsin? Ama yazık da etmiyor muyuz, onların hayal dünyasının gelişim çağlarında; beyinlerini ve parmaklarını tuşlara esir ederek...
Yazık etmiyor muyuz, elleri kalem tutacakken, barbielerine giysi dikecekken, araba kepçe sürecekken...
İp atlayıp terleyecekken, televizyon karşısında daha küçücükten hareket azlığından bedenleri kıpırdamadan tekno birey yetiştiriyoruz.
Birşeyler hep eksik, yanlış gidiyor. Bunları en aza indirgeyemez miyiz?
Ben yüreğini yitirmiş bu zamandan çok korkuyorum! Peki ya siz?
Umut daima var. Bize düşen; sakladığımız umutlarıma uçan balonlar bağlayıp, sadece maviliğe bırakmak...
Umutla kalın...
- Toplam blog
- : 17
- : 139
- Kayıt tarihi
- : 02.07.18
Hayatın tehlikeli olduğunu görmeye başladığımda yazılara verdim kendimi. Okuduğum yazılarda sevdi..