Esişine Kandım Rüzgârın

Yağmura uyandım yine, nemindeydi gölgen.
Baktım ki ağarmış saçlarım, yıllarmış giden.
O kırık aynada hüzün, beni cânımdan eden,
Hiç bilmedin vefayı, yanarken özleminden.

Ne acı ezgiydi o, düşlerimde yankılanan.
Esişine kandım rüzgârın, oysa ne boşa figân.
Avunmaz biçare gönlüm, olsa da yâre yanan,
Sevda sarmış ruhumu, aşka yürekte kanan.

Sildim avuçlarımla, gözlerimdeki resmini.
Gülüyordun giderken, duydum şen sesini.
Damlayamadı yaşlar, kabullendi kaderini,
Örttüm gönül gözümü, hapsettim hayalini.

Sensiz kaldı şimdi dünyam, kalbim öksüz.
Tabii inanmazsın, bilirim ki sen gönülsüz.
Uzağımdasın artık; ama sanma biz hürüz,
Sersen de şeri ufka, fer-i mavide ölürüz. 

aks