Eskiden

Eskiden kara trenler vardı. Vagon vagon umutları, sevdaları, hüzünleri ve intiharları taşıyan… Ve tren garları… Aynı gar ne çok anlamları barındırırdı bağrında. Aynı gardan ve aynı saate hareket ederdi kara tren. Kimi zaman umutları yolcu ederdi kimi zaman hüzünlere gebe bırakırdı arda kalanları. Günlerce sürecek yolculuğa telaşlı bir koşuşturmayla yetişilirdi. Kara tren beklemez, bekleyemezdi. Kara tren geçmişten koparıp bağlarımızı geleceğe taşırdı. Ya kaderimize ah ettirir ya da ferahlatırdı yüreğimizi. Nice zamanlar geçti kara trenlerin üstünden. Kara tren şimdi şarkılarda, türkülerde, şiirlerde seyahatini sürdürüyor. Yine vagon vagon sevdaları, umutları ve hüzünleri; mısralara, dillere, gönüllere taşıyor.