- Kategori
- Gündelik Yaşam
Felsefe yapma
O değil de;
Kah güldük kah ağladık, yine geldik bir haftanın sonuna. Şarkısı bile var,
‘İşte buluştuk bu hafta sonu/mutlu mu mutlu neşe dolu/günleriniz geçsin hep gülerek/haftaya tekrar buluşana dek…’
Kâh demişken, bide Kahtalı Mıçı vardı dimi. Kimdi, kimlerdendi bilmiyorum ama böyle biri vardı bence. Yoksa da olsun bence… :))))) Kulakların çınlasın Suret…
O değil de;
Martıları özledim. Havalar ısınsa, vapur sefası yapsam… Denizle martıları, martılarla simidi buluştursam…
Burnuma yosun kokusu geldi. Aklımda bir kare… Dalgalar kıyıya vuruyordu. Yosun kokuyordu buram buram… Özlediğim bir kare…
Kare demişken, üçgen çizip, ‘kare’ diyenler gördüm hayatta. Onlar benim arkadaşım olmasın, benimle ince belli bardaktan çay içmesin…
O değil de;
Kadın, küçücük çocuğun kolundan çekiştirerek kaldırıma çıktı. Çocuk çıkamadı düştü. Kadın çocuğa dönüp,
'Ne salaksın, bi’ basamak çıkamıyorsun! Diye çemkirdi.
Çocuk ağlıyordu… Duymadı…
O değil de;
Çok değişik biri oldum ben. Twet falan atıyorum artık. Hikmetini hala anlayabilmiş değilim ama atıyorum. Bu gidişle felsefeci olacağım… Ahan da Twet’im geldi,
'Felsefe yapma!’
Bide sayfamda arka fondaki kocaman güllü basma deseni kaldırabilseydim iyiydi.
O değil de;
Her yağmur yağdığında şemsiyelerinize sarılmasanız… Üşenmiyorsunuz da her an onu çanta gibi yanınızda taşımaktan. Şeker misiniz, en fazla ıslanırsınız. Yağmurdan bu kadar korkmak olur mu… Beni çok üzüyosunuz çok…
O değil de;
‘Önce sen, sonra ben/Kaydık yıldız gibi gökyüzünden/Bir türlü tutturamadık/Ve aşk gitti bizden…’
O değil de;
İyi bayramlar…
- Toplam blog
- : 1929
- : 661
- Kayıt tarihi
- : 11.11.06
Hayatı ciddiye almam, emeği çok ciddiye alırım. Dünyanın en vazgeçilmez üçlüsü; çocuklar, çiçek..