Geriye ne kaldı ?

Onlar, pes etmeyi tercih eden o sıradan insanlar grubuna girmişlerdi. İhtiyacı olduğu zaman birbirlerinin yanında olanlardan değil…

Hayattan sıkıldıkları zamanlarda birbirine koşanlardan olamadılar. Sıkıntılarını, mutluluklarını, hayallerini sessizlikleriyle paylaştılar.

Geriye sadece; “isterdim ki…” , “keşke…” gibi sevilmeyen cümleleri kalmıştı.

Kısa metrajlı filmdi onların yaşadığı. Olması gerekenler olmamış, yapılması gerekenler yapılmamış, hiçbir şey için bir çaba harcanmamıştı. Bu durumda görünürde üzülecek bir şey de yoktu. İki olgun insan gibi konuşmuşlar ve olmayacağına karar vermişlerdi. E peki sevgi dedikleri şey bu kadar kolay kaybedilecek ya da bulunabilecek bir duygu muydu? Bu kadar kolay mı bulunuyordu? Sorgulamadılar bile… Kız sessiz kalmayı tercih etti. Belki anlar bazı şeyleri demeyi… Ama biliyordu. “Gene yanılmadım, bir kere de yanılt beni Tanrım” dedi ve gülümsedi kendi kendine.

O kadar yorgunlardı ki, belki seneler öncesinde olsa, saatlerce tartışacak, birbirlerini haklı çıkarana kadar konuşacak güce sahiplerdi. Düşündü kız… Oysa bugüne kadar kimler için çaba harcamışlardı ve şimdi nasıl silebiliyorlardı bir kalemde…Birbirlerine çok mu geç kalmışlardı yoksa çok mu erken karşılaşmışlardı ???

Sessizlikle geçen yol bittiğinde, her vedanın sonunda söylenen o son söz söylendi….

Kendine iyi bak…