Gitti!

Saydım da inanamadım geçen onca seneye. Dile kolay 22 yıl olmuş! Koskoca 22 yıl!

Hayattaki tek dostumu yine yitirdim.

Yıllar önce ayrılmıştı yollarımız. Ben üniversiteye ondan önce girmiştim. Yedi tepeli şehirde arkadaşlarım oldu , evet. Ama hiç onun yerini tutar mı! O zaman cep telefonu yok. Bana hala en sıcak iletişim şekli gelen mektuplar , kartlarla bağımızı sürdürdük. Birgün o da üniversiteli oldu. Ama ayrı şehirlerde bu en zor ve en güzel günlerimizi yaşamamız gerekliymiş. Ne yapalım kader dedik. Ve belki de o günün heyecanları ve bulunan aşklarıyla pek de anlayamadık biribirimizin yokluğunu. Ne zor günlerdi sevgili eşiyle ailesine karşı verdiği mücadele. Ben önce girdim dünya evine. Yine yanımdaydı bu mutlu günümde. Yazları kaçamak tatil günleri en güzel anılarım şimdi. Sonra nefis bir kır düğünüyle o da evlendi sevdiğiyle. VE... VE.. Ve ben gidemedim düğününe... Sonradan görünce fotoğrafları ahh dedim! Dedim de kırılan kalbi beni yine sarmaladı. Kırılmıştı. Aramıştı gözleri beni evet .Ama ben yoktum... Sebep ne olursa olsun yanında olmalıydım. Olmadı. O olgun , o tatlı dost teselli etti birkaç güzel sözle.

Birgün, ben gurbeti derin derin içime çekerken telefon etti. Yanına geliyorum; artık beraberiz dedi.;inanamadım. Geldi. Dolu dolu 3 yıl paylaştık. Ben ona, o bana dost. Yine eskisi gibi. Neler yapmadık ki. Neler vermedik ki birbirimize! Ahh dostum benim! Yarenim. Ağladım dinledi. Anlattım dinledi. Hep mantıklı , hep destek, hep olumlu...

Sonra yine birgün gideceğim dedi.. Dondum kaldım.. Sol yanımı yitirdim sandım. Babamın dördüncü kızı; kızımın teyzesi... Ah ne çok şeysin sen...

Nihayet uzun, zorlu bir süreçten sonra ben de teyze olacaktım... Bebeğine ben bakacaktım... Hastanede ben kalacaktım... Gitti... Onu da burda yaşayamadık beraber. Kader bunu da çok gördü.

Galiba saçmalıyorum. Nasıl yazacağım bilemiyorum. Yavan kalıyor cümleler... Anlatamıyorum... Şairin dediği gibi 'kelimeler kifayetsiz kalıyor'. Canım arkadaşım gitti... Gitti... Gitti...

Dünyadan gitmesin derler ya; benim dünyam burada. O yok artık. Paylaşmak yoksa neden varız? Sevdiklerim yoksa ben neden buradayım? Nasıl da alışmışım! Ailem olmuş benim. Ama bundan sonra yine yalnızım.
Sarıl işine, sarıl eşine, sarıl yavrularına! Sağlık olsun!