- Kategori
- Şiir
Gönül

Öyle bir kor ile tutuştu gönül
Düştü de yerlere yapıştı gönül
Anlattı halini kara taşlara
Derdinden taşları eritti gönül.
Her güzele gönül bağlanmaz imiş
Yandı da yıllarca tutuştu gönül
Anlattı derdini kara toprağa
Aşkını toprağa akıttı gönül.
Bir çare bulamadı bu derdine
Söylendi yıllarca kendi kendine
Dolaştı da her gün gurbet ellerde
Görmedi sevdiği cemali gönül.
Aşığın gözyaşı hiç dinmez imiş
Sabırla bekledin yıllarca gönül
Kavuşunca o gün mah cemaline
Seninle bu sırra erişti gönül.
Bir avuç kül oldu elinde ömür
Yanarak geçirdin bu ömrü gönül
Küllerin savruldu kara toprağa
Artık sen vuslata eriştin gönül.
Gerçek aşkı buldun sen artık gönül
Dönmezsin geriye verilse ömür
Güzel cemalini görünce o nun
Unuttun sen artık dünyayı gönül.
İçtin kana, kana cennet şarabı
Aşk tan sarhoştun sen şaraptan değil
Görünce sevdiğin cemali o gün
Sır oldun sanki sen yittin ey gönül.
Kelebek
Serpil Topaloğlu 2.11.2010