- Kategori
- Şiir
Gördüm
insanım diyen iki ayaklıların
adam olmadığını
arkadaşın dostun
karın tokken yarandığını
doğru sözün yalana döndüğünü
mahkemeye düşünce gördüm
mahkemeye düşünce gördüm
sahte yüzleri
mahkemeye düşünce gördüm
bütün özleri
doğru görüp
eğri söyleyenleri
ve de
sinsi bakan gözleri
mahkemeye düşünce gördüm
allah adına billahi diyenleri
tek ayak üstünde yemin edenleri
namusunu şerefini
paraya kul edenleri
mahkemeye düşünce gördüm
sırtımda taşıdığım
nankörleri
süründürmeyip beslediğim
yılanları
biri bitmeden
öteki söylenen
kuyruklu yalanları
mahkemeye düşünce gördüm
ekmek verdiğim doysun diye
mal aldığım sussun diye
doğruyu güzeli görsün diye
öğütler verdiğim
aptalları
mahkemeye düşünce gördüm
uzak olsa da
gönlümde kalan
görmediğim hiç sözünde yalan
zaten bir o vardı
içimizde olan
delikanlının yanında
kaypağını da gördüm
her zaman arkamda sanıp güvendiğim
canımdan can verip
her şeyini beğendiğim
gücenmezdim söyleseydi
karşıyım sana diye
sırtımdan vuranlar arasında
oğlumu da gördüm
ben beni buldum
kaybetsem de dünya malını
hiçbir şeye değişmem
ne şerefimi ne arı mı
bir pula satarmış meğersem
bulsa fırsatını
kadının kalleşini
mahkemeye düşünce gördüm