Gün bilse son gündür insan

Hiç! 

Gün, bilse son gündür insan,  

Kaybetmeyi göze alır mı? 

Verdiği savaşı nefsiyle. 

Kırılgan bir buzun üstünde,  

Tüy gibi hafif gezmeye mi çalışır,  

Zarar vermeden narin dokusuna. 

Beklentisi kalmadığından mı yoksa? 

Bu nezaketi ve inceliği hayata. 

Gün, bilse son gündür insan,  

Kırdığı kalpleri onarmak için koşar mı? 

Af dilemek daha mı kolay olur? 

Bilsek zamanın son noktasını,  

Hayatın beden için bitişini. 

İçinde oturduğumuz evimiz,  

En korunaklı ve güvende olduğumuz,  

Ne çok çalışıp almıştık oysa. 

Değersiz kalır mı gözümüzde. 

Giydiklerimiz, takındıklarımız,  

Hükümsüz, götürememek mi? 

Götürememek mi hükümsüz kılar? 

Gün, bilse son gündür insan,  

Ardında sevgiyi hatırlatan,  

Adını rahmetle andıran,  

Hatıralar bırakmaya mı çabalar? 

Sokaklarda görünce tiksindiği,  

Kirli yüzleri ve ellerini ona çeviren,  

O insanlara sırt dönmekten pişman mı? 

Ya, tekmelediği kediler, köpekler. 

Nasıl bulup özür dileyecek şimdi? 

Gitmeden görmek istese de hesabın,  

Ödeyebileceği kısmını zamanı yettiğince. 

Geç mi kaldı, anlamakta. 

Hiç di aslında...