- Kategori
- Şiir
Güneşli Gel

Sözler kısaldı sonra
Karalama yazıldı aşk.
Saten tenine ateş giyinen Leyla
Çömelir alnımızın ortasına
Karaya vurur bütün gemileri içimizin
yakamozların intiharı demiştin sönen ışıklara
mecnun dalgalar döver şimdi sonbaharı
Yazmak bir işçinin terini silen umudu
Rüzgarı sarhoş eden menekşeleri
Fabrika düdüğüne koşan neşeyi
Pazarcının yağmurda ıslanan emeğini
Parçalı bulutlu gözlerimizde nemli uzar yaşamak.
İncecik yaz günü yüzün
Alnıma biriken gün ışığı düşünmek seni.
Güneşli gel
Mine Ömer
Eylül 2009
Akatalpa Şiir ve Eleştiri Dergisi 2009