- Kategori
- Şiir
Güngörmez Çağlayan
Dallarla kapanmış, kendi ağlayan
Gözyaşları ile mektup yollayan
Dostuna canını candan bağlayan
Sen güneş görmemiş, serin çağlayan
Çağlayan düşledim, güneş görmeyen
Ham badem dişlerken, bal akar düşten
Serindir suları, sanki gümüşten
Evler var bahçeli, duvar kerpiçten
Serin ve kokusuz, aslında sudur
İnsan candan olur, kaybolur onur
Can ile canan birlikte korunur
Dünyanın halleri, ona sorulur
Fethedilmemiş yer, kalmadı toprak
Her taraf ağaçlık, dallarda yaprak
Samimi ne demek, enseye şaplak
Umutlar olur da, kapkara toprak…