Hacı Eser

ne gülüşmüş despina herkese yetermişte kimseye yetirememişsin

deniz ile toprağın kızı Despina

sen gül diyenlerle dolu çevresi

öyle bir gülüyor ki Despina

sen gül yeter diyenlere fazla geliyor

öyle bir gülüyor ki Despina içi kovadan boşalırcasına yağıyor

Despina öyle bir gülüyor ki sen gül yeter diyenler gülüşünü çalıyor

sen anlat Hacı Eser dinler seni çoban yıldızı

gemilerin dalgalandırdığı bir deniz kıyısında parmaklıklardan bu yana durmuş bir müzik çalar çalıyor bütün türküleri

kesinlikle bir hırsızdı önceki hayatında

çoban yıldızı indi gökyüzünden oturdu bir banka

kolanya güzel kokar bir bayram da ellere dökülünce

kolanya güzel kokar traş olmuş bir suratta

kolanya mikrop kovar kesilmiş bir elden

kolanyayı iyi bilirdi ya çoban yıldızı

sen anlat Hacı Eser dinler seni Çoban Yıldızı

tüm akşamlarını sana ayırabilir sabahına krizantem akşamına Çoban Yıldızı kılıktan kılığa bürünen insanlardan sıyrılıp

gülümserken gözlerin yaşarıyor ellerim

kaç ölüm sakladın sakallarında

bir ölüyle konuşuyorum biliyorum yoksun otursada koca bedenin yanımda bir bakkal poşetiyle

yoklukla anlatıyor bana tün varlıkları anlat sen Hacı Eser dinler seni Çoban Yıldızı

çok sevdim despina çok sevdim

ne mektepler bitirdimde bir seni bitiremedim amcam kızı

azrail aldı cebrailin de mikailinde bir benim alamadı amcam kızı

bu koca beden yanında dursa kaç yazar varlığım yokluğuma karışmış

içim dışıma dost mu düşman mı bilemedim

ellerim uyuşuyor anne

ayaklarım birbirine dolanıyor

gün ortasında kararıyor tüm dünya kozmos bana oyun oynuyor

kapatın ışıkları gözlerimi alıyor

haykırıyorum boğazım yırtılıyor

Anne kimseler DUYMUYOR

Yazmak en güzel eylemdir... İstanbul ..