Hakkınızı helal ediyor musunuz?

“Yüce Türk Milleti adına..”

Mahkeme kararları bu ifade ile başlar.

Çünkü mahkemeler kararlarını toplum adına, toplum vicdanı için alırlar.

Bu nedenle; hakimler en eğitimli, bilgili, dürüst, adında en ufak leke bulunmayan kişilerden seçilirler.

Mahkemeler bir davayı gördükten, birini yargıladıktan sonra iki karara varırlar: Suçlu veya suçsuz.

Suçlu bulduklarına ceza vermek zorundadırlar. Affetme yetkileri yoktur.

Cezayı yok sayma, suçluyu affetme yetkisi TBMM ve Cumhurbaşkanı tarafından kullanılır.

Şimdi bir “durum” düşünün..

Ortada bir "suç" var...

Suçu işledikleri düşünülen sanıkların büyük kısmı kendini “dokunulmazlık” paravanının ardına atmış. Yargılanamadığı için “masum” mu “suçlu” mu belli değil.

Hele içlerinden biri daha yukarıya sıçramış, Cumhurbaşkanı olmuş.

Dokunulabilinilen “hoca”ları ise yargılanmış ve “suçlu” bulunmuş.

Eski öğrencileri; içinde bulundukları meclisin gücünü kullanarak hocalarının cezasını yazlık malikanesinde geçirmesini mümkün kılmışlar.

Gönülleri bu kadar “ağır!” bir cezayı uygun bulmamış ki, tamamen kaldırmaya uğraştılar.

Aynı davadaki durumu nedeniyle, Cumhurbaşkanı’nın affetmesinin toplum vicdanını rahatsız edeceğini bildiklerinden bu işi mecliste halletmeyi düşünüyorlardı.

Hani şu üyelerinin yüzde doksanı hakkında çeşitli suçlardan dava açılmış; ancak yargılanamadıkları için durumları halen kesinlik kazanmamış, hatta üyelerinden 35-40’ının bu davada sanık olduğu mecliste.

“ErBakan’ı Kurtarmak” filminin ikincisini çeviriyorlar şimdi de...

“Kayıp Trilyon”

Ama olmadı. Mecliste yapamadılar.

Yönetmen koltuğundaki Çankaya Köşkü’nde oturan öğrencisi halletti...

Bunların kitabını ellerinden, dediğini dillerinden düşürmedikleri İslam dininde bir kural vardır:

Allah her şeyi affeder; ama sadece “kul hakkı”nı affetmez, affedemez.

Çünkü o “af hakkı”; hakkı yenmiş kula verilmiştir.

Bundan dolayıdır; hani cenazede sorarlar ya “Hakkınızı helal ediyor musunuz?” diye.

Ben şimdiden cevap vereyim:

“Payıma düşen kısmını helal etmiyorum.”

Hem o kayıp trilyondaki; hem de “diğerleri”nin kaybettiklerindeki hakkımı...