Her çocuk birgün büyür öğretmenim

Bilir misiniz hazan mevsimi hangisidir küçük bir kız için öğretmenim?

Bilir misiniz, ateşlerde yandığı zaman hangisiydi o kızın,
Göz yaşları bakışlarını küstürürken?
Canım Öğretmenim!
Canım Öğretmenim diyebildiğime seviniyorum!
Bir okulum, kutsal saydığım ünüformam,
yazabilme imkanına ulaşabilmiş olmam!
O zamanlar nasıl da anneye muhtaçtım,
Nasıl özlemiştim annemin kokusunu, hüzünlenişini, gülüşlerini,
Artık gün geçtikçe hatırlamakta güçlük çektiğim güzel yüzünü.
Diyememiştim o zamanlar hislerimi.
Diyemezdim,
buna rağmen bir yıl daha okula gidebilmek olduğunu düşlerimin.
Öğretmenim; öyle hanımefendi bir duruş,
öyle yumuşak bir sesiniz vardı ki büyüleyici!
Bütün yalnızlığımı, korkularımı ve sevgisizliğimi aldı götürdü.
Siz bilmezsiniz, belki de bilirsiniz her çocuk bir gün büyür.
Her çocuk, unutmaz geçmişini.
Teşekkür ederim güler yüzünüz için, binlerce teşekkür!!!
Hazan mevsimi demiştim ya hani,
Çocukluğuydu o küçük kızın hazan mevsimi.
Okursanız bir gün eğer, şiirlerimde saklı sizden öncesi.
Şimdi ne mi yapıyorum?
Bir kadın olarak, kendi ayaklarımın üstünde duramamanın
huzursuzluğunu yaşıyorum.
Sizden önce ve sonra, emin ellerde kurgulanmadı geleceğim.
Ha, bir de yazıyorum, gelecekten geçmişten.
Gülmek en sevdiğim şey!
Çoğunlukla geçmişi bir yana atıyorum!
Ama hüzün en iyi arkadaşım, bunu fark ettim.
Git diyorum, gitmiyor.
Unut beni diyorum, olmuyor.
Hüzünlerime söz geçirememekten korkuyorum.
Bu arada bütün insanlara seslenmek istiyorum;
çocukları harcamayın!
Her ne kadar çivisi çıktı ise de dünyanın,
Sevginizi verin onlara,
bir gün çocuklar büyümez sanmayın!"

Gülümse Ok/KÜÇÜK ÇINAR