- Kategori
- Heykel / Seramik
Heykel
Merhaba, ben Heykel. Bir taş parçasıyken büyük bir ustanın ellerinden kavuştuğum bedenim daha sonra bir meleğin kanadından düşen tüyle can buldu. Evet hareket edemiyorum, konuşamıyorum ama bende bir canlıyım. Öyle basit bir canlı değil kalbi ve beyni olan...
Bugün küçük bir kız çocuğu geldi durdu önümde. İki taraftan bağlanmış sarı saçları, pembe elbisesi ve ışıklı ayakkabıları. Önce uzun uzun bana baktı. Gözlerimin içine içine... Sonra elindeki elma şekerini bana uzattı gülümseyerek. Hiçbir şey yapamadım. Uzanıp ellerini tutmak saçını okşamak istedim ama nafile. Şekerini almadığım için kızmış olacak ki kaşlarını çattı sonra şekerden bir ısırık aldı ve dilini çıkardı. Sanki sen yemezsen ben yerim der gibi.
Tam o sırada arkadan duyulan sesle irkildi.
- Mary Mary! Neredesin kızım sen?
Mary ah küçük şey. Belki de benim canlı olduğumu anlayan ilk kişiydi. Parmağıyla beni gösterdi
-Amcayla şeker yiyorduk ama bana küstü konuşmuyor dedi. Annesi bana bakarak gülümsedi.
-Küsme amcası o uslu bir kız, dedi.
İkisi birden el sallayıp yanımdan uzaklaştı.
- Toplam blog
- : 3
- : 69
- Kayıt tarihi
- : 12.03.21
Araştıran, okuyan, yazan biri. Evvela insan.....