- Kategori
- Şiir
Hoca Temel
Vaaz verir, ağlardı inanan insanlar
Ticaret yapar ağlardı inanan insanlar
Hem de tecirdi kendisi,
Bir dağ köyünün karşısındaki
Diğer dağ köyünde yaşayan
Evi görünürdü evimizden karşıda
Kuş uçuşu en fazla üç kilometre
Yürürsen 10'dan biraz fazla
Hocaydı, âlimdi, ünlüydü
Alır satar, parayı paraya katar
Adı Temel, kendi çalışkan
Beş koyun almış babamdan
Parası peşin diyerekten, vermeyerek
Haftadan haftaya, atar da atar,
Evde konuşulur, duyar gibi olurum,
Sorar soruşturur, emin olunca
Serde meraklılık da var!
Benim de sonunda tepem atar atar
Adımız çıkmış; almışız gazı, yutmuşuz tozu
Kestim bir gün yolunu,
Dedim “sen hoca değil misin?”
"Bu nasıl din iman, bu nece işkence"
Derler senin için “nefesin güçlüdür”
-Güçlüyse eğer,
-Almışsın babamdan beş koyun,
-Peşin diye, beş kere, beş hafta geçmiş!
-Getirip de versin, biran önce parayı
-Ya da beni uçur, dinleme bu yaygarayı…
Vermedi tabi, saydı, saydım, saydık birlikte
Taşladım, kovdum,
İsabet etseydi taş, bir de katil olurdum, Vallahi
Hoca katili! Buldun mu belanı?
Ne hocalar vardı eskiden, gerçekten
Yaşım öyle pek de geçkin sayılmaz
Hatırlarım eskileri yâd eder gülümserim
Tiyatro, ortaoyunu, ekmeden biçenler
Tecir de ne? Diyenlere;
Hayvan alır satar, ağzı bol laf yapar
Tuttuğunu koparır,
Kimi puşt, kimi dürüst olur
Her meslekteki gibi,
Her şehirde vardır böyleleri
Diyeyim…