Hüzün gözlü gök/ yüzünün

Hangi gök/yüzüne bakmalıydım bilemiyordum. Anlaşılması bu kadar güç müydü bu düşlü gözlerinin, rengi belirsiz miydi bu bahar açması gereken yüreğinin, umursamaz mıydı yaşanmışlıklar yine, acı bir rol mü biçilmişti? Nedensizdim tüm sorularıma karşın, sevginin nedeni yoktu çünkü... Birini canından saymak, hiç bir çerçeveye yerleştirmeden sevmek imkansız mı? Herşeyden önce insan olduğu için sevebilmek imkansız mı? Dost değil, sevgili değil, aşk değil! Beynindeki düşüncelere engel olarak, sıfatlarla kıyaslamadan, kalıplara, dar alanlara yerleştirmeden sevebilmek... Seviyordum seni, sevmeliydin beni, sevebilmeliydi herkes... Çıkarsızca, ucuzlatmadan o iki yüce kelimeyi... Başını hatırlamamalıydı yüreğim, sonuda gelmemeliydi hüzün gözlü Gök/Yüzünün...