Hüzünlü prenses

Sahte…

Her şey sahteymiş birlikte

Sensiz…

Yokluğunda sükutu öğrendim

En sahici şekliyle…

Yine o anlardan biri

Konuşmaktan fazla sustum

Gelmenden ziyade bekledim

“Belki”ler biriktirdim bolca

Ve sen gelmeyince hepsi döndü birer “keşke”ye...

İşte bak yalnızım…

Sabah erken

Damlalar denize çiselerken

Düşünceli yanımda hüzne bulanır

“Hüzünlü prensesim” artık

Git gide vuruyorum sensizliğin dibine…

Ansızın…

Belirir yine içimdeki sen

Ve  dalar giderim uzaklara….

Dışarda yağmur
İçimde yağmur....

Gözyaşı misali

Akar, damlar durur…

Şimdi bunun  adı “sevmek” mi ??

Hadi ordan be!!!

Teğet geçen yüreğine ve yakışmayan diline

Nasılda durdu eğreti

Sen en iyisi “sevme” yok yok sev ama "sevilme"… (CyLn)