Hüzünmüş benim adım!

Ağaç olsam!

Hüzün dökülüyor yapraklarımdan.

sevdalar savrulur, hüzün limanlarından.

Hüzün yağmurlarında yürüyorum ben,

Bir şafak vakti düştü, hüzün gözlerime.

Bilmediğim bir sessizlik var içimde,

Bir hüzün var işte, bir hüzün yüreğimde.

Yine hüzün düştü kalemime, hüzün yazdı yüreğime,

Hüzün dolar sessiz çığlıklarım, içime sığmaz.

Dağların omuzlarını şal gibi sarar da,

Dağlar hüzünle ağlar....

Islak yalnızlıktan sonra yüzüme değen hüzün;

Göklerden çise çise yağan yağmurdu hüzün.

Bir gece gel, hüzün yerine, ışık saçsın ateşböcekleri.

Yürüdüğüm yollara hüzün tozları atılmış.

mevsimler geçti, seni beklerken, kar taneleri hüzün getirdi.

Artık çiçek açsın yürüdüğüm yollarda ağaçlar hüzün değil.

Kalbim ağrıyor, kederli, hüzünlü bir akşam.

Yağmurla karışık kar yağıyor dışarıda.

Buzlu karanlık hüzünlü bir hava.

Yağmur hüzün ve gözyaşını beraber getirdi.

Mutluluk sanarak yelken açtım da, hüzün buldum.

sevda ile kanat taktım da, dağları aştım,

Baharı yaşatan en fırtınalı güzlerinde de hüzün buldum.

Sensiz yarınım yarı. umutlarım hep hüzün.

İçim öyle acıyor ki, hüzün düşüyor gözlerime.

Adımı mutluluk koysamda, hüzünmüş benim adım.....

15.10.2010