Huzur

Huzuru da huzursuzluğu da yalnızlıkta bulur insan.

Ya düşünür delirirsin ya da bir tebessüm daha yüceltirsin gönlünde. İlkini iyi bildiğim için tebessümün sahiliğine kanmam genelde. Hüzün daha kalıcı gibi bu hayatta. Hafızandan silinen çoğu şeyin bir zamanlar seni mutluluktan uçuran şeyler olmasından anlayabilirsin bunu. Fakat hayal kırıklıkları öyle değil. Kendi yanlışlarını, hatalarını bırak; başkalarının hayatları da yoruyor bizi. Şu bencillik denilen şeyin içime işlenmesini o kadar çok isterdim ki.. Ama yok işte. Önce sen sonra ben diye dilleniyor bizde kelimeler. Sonrası yalnızlık, sonrası hep bir hüzün işte..

Hafızadaki kilit noktalarını en iyi kendisi bilir insan. Karmaşık düzende hangi yolun hangi çıkmaza sürükleyeceğini de.. Kaçar insan genelde. Yüzleşemez geçmişiyle.

Yalnızlık cesur yapar insanı. “hadi hadi” diye iteler arkandan.Hangi perdeyi açmaman gerekiyorsa elini ona uzattırır. Yalnızlık huzursuzluk barındırır. Ve en çok seni azaltır.
Huzuru da bulursun tabi. Kitaplarda, kahvelerde, şarkılarda, bazen uykularında..Ama kendi iç yolculuğunda rastladığın tek şey karanlıktır.Bundan kaçamazsın.

İnsan vicdanıyla daha çok başbaşa kalır yalnızlıkta. Bu olumsuz düşüncelerin sebebi de bu olsa gerek. Mutluluğun hesabı yoktur bu hayatta. Karşılığında gülüşlerini vermişsindir çünkü. Hesabını ödemediğin her veresiye yanlış ise yalnızlıkta ödettirir gözyaşlarınla. Her şeyin bedeli vardır bu hayatta, sakın unutma.