- Kategori
- Anılar
Huzurlu cuma akşamları...
Benim için huzur demektir cuma akşamları. Hayatta taşıdığım tüm kaygıları ertelediğim bir akşam. İşimin yoğunluğu, sınavımın, tüm streslerimin sonraya ertelendiği bir akşam. Sanırım en zevk aldığım şey de işten eve gelip, kapıyı açıp içeri girdiğimde içime dolan o sıcaklık hissi. Yıllarca yapayalnız yaşasam da hep sıcacık yaptığım yuvamla, evimle buluşma anım. Her bir köşesinde kendi emeğim, alın terim olan sevgi dolu, sıcacık evim ya da evlerim.
Bazen film izlemek, bazen yemek yemek, bazen de guzel bir muzik esliginde kitap okumak. Insanlar kendi yalnizliklarina tahammul edemezler cogunlukla; ama ben cok seviyorum evimde bunlari kendimle birlikte yapmayi. Kendimle bas basa kalirken huzur duyuyorum, keyif aliyorum hayattan. Bir de sanirim kendimi cok guvende hissediyorum ve bu duyguyu cok seviyorum. Dingin bir guvende olma hissi. Karsilanamayan beklentiler yok ortalikta ve galiba biraz da bu nedenle kendinle yuzde yuz barisik olma durumu bu. Kendinle mutlu olma anlari.
Insan ozunde cok mutlu aslinda; onu mutsuz eden ogeler varsa bunlar sanirim genellikle dis etmenli. Yine de cok da takilmamak lazim bunlara. Hosgoruyle gulup gecmek lazim herseye. Insanin kendi olduktan sonra kimse uzemez aslinda onu. Kimseye de gerek yok sevinmek icin. Kimseye gerek yok sinemaya gitmek, film izlemek, kitap okumak ya da muzik dinlemek icin. Neselenip gulmek icin de.
Bu cuma aksami da iste o gunlerden birini kendime armagan edecegim. Hayatimda hep olacak bu cumalar ve bu cumalar oldukca ben keyiflenmeye devam edecegim.
Bu Cuma menude los isikta, dari (patlamis misir) esliginde “Beyaz Melek Filmi” var; uzgunum ama benden baska kimse davetli degil.- Toplam blog
- : 28
- : 687
- Kayıt tarihi
- : 09.02.09
Hikayemin bas kahramani benim. Uzak ulkeler, yepyeni dusler pesinde kosan ve bunu yasam tarzi haline..