- Kategori
- Psikoloji
İçimdeki boşluk

Nasıl bir ruh halidir bu, hani boş tenekelerden çıkan sesler vardır ya insanların kulaklarını tırmalar işte öyle birşey...
İçinde ki boşluğun yansımasıdır aslında çevrende ki tekdüzelik, sıradanlık.
Meğer eskiler ne çok yormuş o güzel kalbini, yapayalnız kaldığın da anlıyor insan, kendini dinliyorsun ama o bile cevap veremiyor artık sorularına.
Aslında neçok şey vardır, pişmalıklar, özlemler, kıskançlıklar, sevdiğim zannettiğin adam bile ne çok uzaklaşmıştır senden, yabancılaşmıştır artık, geçmişindekiler, üzüntü verir, keder verir, yerini dolduracak birşeyler bulamadıktan sonra içini kemirip duran acaba lar.
Bi süre sonra hiçbirşey istemez olur insan, güvensizlik vardır artık tüm evrene karşı içinde.
İstesede insan, kendisiyle çelişir bir süre sonra ne istediğini bilmez, avare avare ruhun gezindiği dünyada, sen bir yana ruh bir yana gitmiştir artık.
Dağanık bir cümle gibi hiç birşey ifade etmez artık, ruhun bedeninde.
Yapboz gibi duran parçaları birleştirip, bütün haline getirecek bir el mi lazım acaba?
Beklenen gün gelecek diye bir ümit de yok değildir hani :)