İcimdeki cocuk

Yas oldu kirkyedi, yasimla ilgili bir sorunum yok. Daha on yil once altmis yasin uzerindeki amcalarla her aksam nargile sohbeti yapardim. Bundanda buyuk bir zevk alirdim. Zaman gecti yas ilerledi ama yasamin zevklerinden bir turlu kendimi kopartamadim. Baktim ki yasin onemi yok, kirk yasindan sonra dans dersleri aldim. Tipki Richard Gere`n basrolunu oynadigi shall we dance filminde oldugu gibi. Filmi seyrettikten sonra dansa merak sarmadim. Dans ettikten sonra birisinin shall we dance filmini seyrettin mi demesi uzerine filmi buldum ve seyrettim. Dans studyolarindaki sakinlik tam manasi ile filme yansitilmisti. Benim durumumla filmin hicbir alakasi yok, sadece belirli yastan sonra da dans dersi almanin hicbir sakincasi olmadigini anlatmaya calistim. Dans derslerinden sonra basarili oldugum soylenemez. Dans dersi veren olusumlar dansa merak saran kisiyi uzun sure bünyelerinde tutmak istiyorlar. Yani kisa surede fazla birsey ogretmiyorlar. Benim yasima yakin olan arkadaslarimin cogu emekli oldular. Emekli olan insan ister istemez psikolojik olarak kendini tuketici olarak gormeye basliyor. Garantiye almis oldugu maasi sayesinde yasama farkli pencereden bakmaya basliyor. Bir noktada fiziksel cöküş donemi basliyor. Hicbir zaman emekli olmayi aklimdan gecirmedim. Sagligim elverdigi surece calismaya devam edecegim zaten buna mecburum. Haftanin is gunleri genelde yorucu geciyor. Hafta sonu gelip de cuma aksami olunca, isin rengi degisiyor. Icimdeki cocuk disari cikiyor ve geceye hazirlanmaya basliyor. O andan sonra bende kendimi taniyamiyorum. Sekiz yildan beri takildigim Latin restoranti Las Tapas`a gidiyorum. Orada sekiz once tanistigim Bolivya`li gitar cambazi Duende Camaron`un (muzik gurubu) uyeleri ile beraber oluyorum. Onlarin muzige baslamasi ile baska bir aleme yolculuk basliyor. Kimsenin dans etmesini bilmemesi beni avantajli duruma sokuyor. Beni dans ediyor zannediyorlar. Halbuki ben belimi, dizlerimi, vucudumun esneyebilen yerlerini muzigin ritmine gore hareket etmesini sagliyorum. Herhalde ortaya ilginc bir manzara cikiyor ki cevreden ilgi goruyorum. Buda bana mutluluk veriyor.

Icimdeki cocuk her zaman disarida kalmiyor tabiki, pazar sabahi olup da tekrar iceriye girdiginde kendimi yorgun hissediyorum. Herseye ragmen iki gunluk baskalasim bana yetip de artiyor. Bundan daha guzel bir mutluluk dusunemiyorum. Icimdeki cocuk ne zaman disariya ciksa onu sarmalayip opecek biri mutlaka cikiyor. Tipki resimde oldugu gibi.