İfadelere sığmayan vahşet

26 şubat tarihi Azerbaycan halkının hafızasında kıyamete kadar unutulmayacak derin izler bıraktı.

1992 senesi 26 şubat karlı kış gecesi Ermenistan silahlı kuvvetleri, ruslardan oluşan 366. motoatıcı alayın cephane karışık tüm ekibi Azerbaycanın dilber bölgesi Dağlık Karabağda yerleşen Hocalıya hucum ettiler. Ahaliye karşı amansız divan tutan ermeniler 613 kişiyi, 106sı kadın, 70i ahıl, 63ü çocuk olmakla işgencelerle katle yetirdiler.

Azerbaycanlı ahaliyi üzerlerine benzin dökerek diri-diri yakmış, hamile kadınalrın karınlarını süngü ile delik-deşik etmiş, çocukalrın cesetlerini parçalayarak, kalplerini çıkarmış, cesetleri parça-parça doğramışlar. Gençlerimizi göğsüne kor ateşte kızdırılmış haç işareti basarak vücuduna leke salmışlar.(resimdeki adam ermeni esirliğinden kaça bilmiş sinesine haç dağlanmış Azerbaycanlıdır)
O zaman ben ortaokul öğrencisi idim. Olay sonrası Baküde bir çok hastaneler yaralılarla doldu. Ermeni zulümünden kaçıp canını kurtata bilen az sayıda ahali yüzlerle kilometre yolu kar, soğuk, açlık gibi sıkıntılara katlanarak durmadan yürümüş, Baküye yetiştikleri an artık ayakları güçten düşmüştü. Doktorlar geç olmadan hemen gangren baş vermesin diye donmuş ayakları, elleri kestiler.
Biz onlara gıda ve giysi için okullar üzere yardım kampanyası başlattık. Hastane koridorlarında kesilmiş el ve ayakları gördük. Müze gibi onalrı kovanozlara koyup duvardakı panolara yerleştirmiştiler.

O devirde azerbaycan enflasyon devrini yaşıyordu. Ahalinin çoğusu fakirdi. Ama onların bu halini görünce elimizde olan son ekmeğimizi bile onlara vermek geldi içimizden.

O kadar yolu ayakkabısız, ayakalrı bez parçaları ile sarılmış halde gele-gele sonunda ayaklarını don vurmuş, bir tahtadan seçilmez olmuştu.
Benim halkım bu derdi kıyamete kadar yüreğinin en derin köşesinde sağalmaz, her an kanayan yara gibi saklayacak.
Bu yara sağalmaz! Bu anılar unutulmaz!