- Kategori
- Şiir
İki şiir, bir insan

Yalnızlık, ancak yalnızlıkla dağlanır...
Seni kaybettim,
Dostluğu ebedi yalnızlığa tercih ettim.
Otogar kalabalık, yüzlerce insan,
Hepsinde ayrı bir heyacan.
Olabildiğince güçlüydüm hani!
Dayanabilirdim sensizliğe.
Sana son kez bir sevgili gibi bakıyordum,
Dudaklarımdan kelimeler zor dökülüyordu.
"Artık dostuz!"
Dostluğun kötü yanı bu olsa gerek!
Birazdan otobüs hareket edecek,
Beni senden alıp uzaklara götürecek.
Bu oyun muydu?
Yoksa Gerçek mi?
Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum,
Erkekler ağlamaz hani!
Düş müydü?
Yoksa kabus muydu?
Zaman daralıyordu,
Söylemem gerekiyordu.
"Merhaba Dostum!"
Hoşgeldin yanıbaşıma.
"Seni Seviyorum!"
Gözlerime baksan anlayacaksın!
Güçlüydüm bunu çok iyi anladım
Severek ayrıldım
Ben yine de giderken haykırdım,
Gözyaşlarımla sana.
"Seni seviyorum''