İletişim mi, o da ne?

Düşün, konuş, dinle. Evet DKD’ nin açılımı böyle idi. Loe Buscaglia, şu adını sıkça söylediğimiz ve söylerken de bunu en iyi sanki kendimiz yapıyormuş imasıyla telaffuz ettiğimiz iletişim üzerine ne kadar güzel eserler vermiş. Her biri bir çırpıda okunabilecek akıcı ve bir o kadar da yararlı seriler bunlar. Demografik çeşitliliğin zengin olduğu ABD’ de kültürler ve bireyler arası iletişim sancılı olsa gerek ki bu tarz kitaplar, edebi eserler pek revaçta. Benzerleri arasında benim gördüğüm kadarıyla en akıcı olan Leo’ya ait. Halkın diline ve değerlerine hitap eden sadelikte ki üslubu okuyanlar için yorucu olmuyor. İletişim konusu başlı başına bir sektör olmuş ABD’de.

Konuşma yeteneği ile değer kazanmış insan, ne yazık ki iletişim söz konusu olduğunda ne kadar da kusurlu bir yapıya sahip. Az önce okuduğum bir gazete haberinde yavrusunu kaybeden bir karganın mahalle esnafına verdiği zarar anlatılıyordu. Hayvan, kendi türünü bir yana bırakın biz insanlarla da iletişime geçerek, düpe düz dert anlatıyor, yardım istiyor bizlerden. Bu beceriyi agresifliği ile de olsa koyabilmiş ortaya.

Dinlemesini bilmek kadar dinletmeyi bilmek te bir sanat. Konuşmanın kendisi bir sanat. Karşı tarafın beklentilerini dengeleyemeyen bunu yönlendiremeyen ve hele, hele egoizmini tatmin etmek için çevresindekilerin varlığını fırsat bilen ve onların hukukunu gözetemeyenlerin kurabileceği dengeler değil bunlar.

Yalnız yaşamıyoruz. Bir an için at gözlüğünü bir tarafa bırakarak çevremize bakmalı, iletişim adına küçük te olsa bir adım atmalıyız. Uzlaşma kültürü edinebilmeliyiz. Tek taraflı konuşmalar, sahiplenilmedikten sonra ilerleme adına bize ne kazandırabilir ki ?