- Kategori
- Bebek - Çocuk
İlkler
Bebeğime neredeyse bir yıl kendim baktıktan sonra bu hafta işe başladım tekrar. İşe başlamamın hem iyi hem de kötü yanları oldu ikimiz için de.
Bu kadar uzun bir zamanı beraber geçirdikten sonra ilk kez ayrı kalmak ikimize de çok zor geldi öncelikle; yirmi dört saat beraberdik oğluşla, beraber uyandık, güne başladık, yemekler yedik, oyunlar oynadık, canı her istediğinde annesinin sütü hazırdı. Şimdi özleyeceğiz birbirimizi. Ne yedi, ne içti, ne yaptı, düştü mü, ağladı mı hep bir endişe ve merak halinde olacağım sanırım, tek tesellim emin ellerde olması, babannesiyle kaldığı için.
Dün ilk günümüzdü, eskiden anne babalar işe giderken çocuğu bir şeylerle meşgul edip usulca kaçarlarmış evden, oysa evden çıkarken ortadan kaybolmamak gerekirmiş çocuğun psikolojisi açısından, çünkü çocuğun anne babaya olan güven duygusu sarsılabilirmiş. Bunun yerine her gün aynı ritüelleri tekrar ederek işe gideceğinizi, para kazanıp akşam geri geleceğinizi, onu çok sevdiğinizi açıklayıp bir ayrılık cümlesini, örneğin 'görüşürüz bebeğim', her seferinde tekrar edip ayrılmak gerekirmiş. Ben de dün ayrılırken oğlumla konuştum,işe başladığımı anlattım, artık akşamları geleceğimi, onu çok sevdiğimi söyledim, görüşürüz bir tanem dedim ve el salladım, oğlum biraz şaşkın bakakaldı, anlam veremedi benim gidip de kendisinin kalmasına, minik elini kaldırıp hiç de içten olmayan bir bay bay ayptı annesine, ben de bir an önce üzüldüğümü belli etmeden uzaklaşmaya baktım.
Bu gün anlamış olacak ki sabah beni göz hapsine aldı oğluş, nereye gitse gözü arkada takip etti, ayrılma vakti gelince yine açıklamaları yapıp bay bay dedik birbirimize , ama hala arkasına dönüp dönüp bakıyordu. Ayrılık zor, ama hayatın da devam etmesi gerekiyor.
İşe başlamış olmamın iyi yönlerini de düşünürsek sürekli kendim ilgilenmeyeceğim için oğluşla bir parça da olsa daha az yorulduğumu ve eve geldiğimde daha kaliteli zaman geçirdiğimizi hissettim. Oğluşu özlemek de çok güzel, hele de o özlemle boynuma sarılıp kucağımdan inmek istememesi beni çok çok mutlu etti, bütün gece beraber oynayarak ayrı kaldığımız saattlerin acısını çıkarttık. Ev hayatı da sanırım daha bir düzene girdi dar zamanda çok iş çıkartmak gerektiğinden her şey daha planlı programlı olmaya başladı.
Bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek, oğluş annesinin işe başlamasını kabullenecek mi, işler yolunda gidecek mi, ayrı kalmaya dayanabilecek miyiz, bunları da zamanla sizlerle paylaşırız umarım...
- Toplam blog
- : 17
- : 18018
- Kayıt tarihi
- : 12.05.06
Bendeniz Sinem Ürkmez 1976'da doğdum. TED kolejinden sonra, Boğaziçi Üniversitesi Mütercim tercümanl..