- Kategori
- İlişkiler
İndir o parmağı çabuk! Suçlamayı değil, kabullenmeyi bil

Suçlamak kolay. Güzel olan anlayış göstermek...
Hiiişşşt! Sana diyorum! Duymadın mı beni? Suçlamayı değil, kabullenmeyi bil. Kendi kusurunu görmeyi öğren. Çünkü bunu anladığın gün, olmaya, olgunlaşmaya başladın arkadaşım.
Ne de kolaydır başkasını suçlamak... Hatayı karşıya yüklemek gibisi yok! "Sen! Senin yüzünden... Sen neden oldun bütün bunlara..."; dediğinde, sorunu çözdüğünü düşünürsün. Oysa içindeki öfke dinmez bir türlü. Vicdanın seni işaret etse de, kabullenmek istemezsin gerçeği...
Kişiye nefsi ağır gelir. Adam olanın vicdanı yakasını bırakmaz. En şiddetli, en celallenmiş halinle birilerini suçlarken; özünü gösterir parmakların... Ne kadar bastırmaya çalışsan da, susturamazsın kalbini: "Oğlum! Suç sende. Azıcık efendi olsana! " diye azar işitirken vicdanından; sergilediğin öfke yavanlaşır. Gittikçe sahteleşir en gerçek hallerin... En iyisi kendin olmaktır. Kimsenin söylemesi gerekmeden...
Azıcık dikkat edersen göreceksin ki, birine çamur atarken, iftira atmaya ya da suçlamaya kalkıştığında başkalarını... Bir parmağın karşıyı, dört parmağın bu tarafı işaret eder. O yüzden, "Sen suçlusun!," demeden önce iyi düşün... Sonra dönüp seni göstermesin ellerin!..
Not: Yazıda kullanılan görsel internetten alınmıştır.