İnsan bazen..

Hep aynı olmuyor işte,

Duygu dünyanda farklılıklar yaşayabiliyorsun.

Bazen kapanıyorsun dört duvar arasına,

Hiç kimse gelmese,

Hiç kimse kapımı çalmasa,

Hiç kimse ile konuşmasam diyorsun...

Evindeki muslukla,

Ya da önündeki boş bir kağıtla

Gün boyu elinden düşürmediğin kahve fincanınla,

Başını koyduğun yastıkla konuşmayı tercih ediyorsun.

Eşyaların dost oluyor sana bir nevi,

Onlar susuyor sen konuşuyorsun.

Bu sana iyi geliyor,

Sadece canın konuşmak istediğinde konuşmayı seviyorsun.

İçindeki bu kaçış, nefes aldırıyor bunu biliyorsun.

Hep aynı olmuyor işte insan...

Bazen sırtlanıp çantanı yol almak istiyorsun.

Hiç bilmediğin yerlere gitmek,

Hiç yüz yüze gelmediğin insanlarla konuşmak istiyorsun.

Farklı karakterler, farklı yaşam manzaraları, yaşamdaki farklılıklar...

İnsanlar ilgini çeker oluyor bir anda.

İnsanlarla haşır-neşir olmayı sever oluyorsun.

Hep aynı olmuyor işte insan.

Hep aynı şeyleri konuşmaktan,

Hep aynı insanlarla birlikte olmaktan,

Hep aynı marketten alışveriş yapmaktan,

Her gün aynı yolda yürüyüp,

Aynı kişilere selam vermekten ,

Hep aynı otobüse binmekten

Sıkılır oluyorsun...

İnsan,

Özgür bırakmalı kendini bazen.

Başka yaşamların kapısını da çalmalı..

Başka yüzler, başka gözler görmeli...

Başka yollardan yürümeli evine giderken,

Başka evler görmeli,

Başka insanlara selam vermeli.

Başka kültürler,başka gelenekler,ve başka başka yemekler yemeli.

İnsan hep olduğu gibi kalmamalı,

İnsan bazen,

Kendini özgür bırakmalı...