- Kategori
- Şiir
İnsan kardeşim
tadı yok günlerin burada,
insan kardeşim.
aynı Güneş'e bakıyor,
aynı Ay'da hüzünleniyorsak da.
gölgelerimiz aynı simsiyah.
günbatımında.
aynı.
umutla efsanelere inanmak isteyişimiz.
sen,
apaçık doğada
kymetli oksijeninle,
ben daracık ofis odasında.
evimde,
sımsıkı kapalı perdeleri pencerelerimin.
ikimizin de
gözleri parlıyor
topraktan çıkan kitabeyi görünce,
Güneş aynı Güneş,
zaman ya sonra, ya önce.
insan kardeşim,
sana nasıl muhtacım.
önemli değil kimliğin.
sen,
günbatımında
değerli bir gölgesin benim için.
sen bensin insan kardeşim,
önemli değil,
günışığında suretin.