İnsan ve dönüşsüz eşikleri

Gün geliyor, insan çakılıp kaldığı yerden eskisi gibi kalkamıyor. Hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmuyor. Büyük kırılma noktalarından, dönüşsüz eşiklerden atlıyor ayağa kalkabilmek için... Ya da ayağa kalktığında kendini o eşiği atlamış olarak buluyor. Öyle ya da böyle. Sonuç olarak bir daha asla geriye dönemiyor.

Hikayeler yazıp anlatarak kendi kendini aşka ikna etmesi güçleşiyor. Bir şey olup bitiyor ve o şey, her şeyi birden acımasızca ve alabildiğine çirkin bir biçimde deşifre ediyor. Bu çok kötü deşifrede anlam bulanıyor, değerler, inançlar ve umutlaryitip gidiyor. Kalp çarpıntıları duruyor ve o kalp bir daha eskisi gibi çarpmayacakmış sanıyor insan.

Daha yolun yarısına bile gelmemişken insan kendini ' bundan sonra ne olacak ki? ' diye sorarken yakalayabiliyor. ' Bitti artık her şey ' diyebiliyor.

Sanki... Flörtler, aşklar, evlilikler... Hepsi aynı geliyor göze. Kimin hikayesini dinlesek aynı öldürücü monotonlukta sürüyor.

Ne kadar farklı başlasa da her aşkın aynı yerde noktalandığına inanıyor insan...