İstanbul'un Fetih Destanı

- Fethin 557. yılı münasebetiyle -

Ne olur surların olsa da dili,

Fethi birer birer anlatsa bize.

Donanma döverken karşı sahili,

Mehmet Han atını sürdü denize;

Surlar büyük fethi anlatın bize.

Edirne'den kalkan, şanlı ordular,

Tam elli üç günde, Bizans'ı aldı.

Haliç ve Boğaz'da, köpüklü sular,

Yeni bir çağ için, hayâle daldı;

İstanbul'u, Fatih Mehmet Han aldı.

Ulu Fatih gezdi, bütün cepheyi,

Dedi : Yiğitlerim, bizimdir zafer.

Mehtap süslüyorken, Otağ tepe'yi,

Surlar dövülerek, yıkıldı yer yer;

Ulu Fatih dedi : Bizimdir zafer.

Eşsiz bir inişle, Türk donanması,

Karadan kayarak, Haliç'e indi.

Başladı Bizans'ın, matemi, yası,

Türklük zafer bizim, diye sevindi;

Donanma karadan, Haliç'e indi.

Son hücum emrini, verdi genç Fatih,

Tırmandı surlara, nice yiğitler,

İstanbul bu sabah, edildi fetih,

Bu sabah Tanrı'ya, erdi şehitler;

Surlara tırmandı, nice yiğitler.

Topkapı surları, yalçın mı, yalçın,

Ulubat'lı, nasıl çıktın surlara ?

Yeter Bizanslılar, kapıyı açın,

Yıllardır hasretiz, biz bu diyara;

Ulubat'lı, sancak dikti surlara.

Fatih'i beklerken, Bizans'lı kızlar,

Konstantin bir okla, vurulup öldü.

Fethi kutluyordu, gökte yıldızlar,

Zafer Türk'ün diye, tarihler güldü;

Konstantin, bir okla vurulup öldü.

Budur tarihin en, büyük savaşı,

Tekbir sesleriyle, girdik Bizans'a.

Hâlâ unutamaz, toprağı, taşı

Fetih sabahını, ne zaman ansa;

Tekbir sesleriyle, girdik Bizan'a.

Fahri ERSAVAŞ

1920'de Geyve'de doğmuşum. İlkokulu Geyve'de, ortayı Bursa'da, yüksek okulu da Ankara Erkek Tenik Yü..