İşte dostum bütün sorun...

Şu an bir kahve yapmış, sarı bir ışığın altında düşünüyorsundur. Çocuklar uyumuştur ders çalışmaktan yorgun düşüp. Yalnızsın ve canın sıkılıyor bu duruma, düşünüyorsun senin gibi yalnız olanları ama bir türlü kimseyi yalnız düşleyemiyorsun, senin için herkes kalabalık içinde. Etrafları insan dolu, dostları çok, hiç yalnız kalmazlar.

Şu okul taksiti de epey canını sıkmaya başladı, soba yakmak, kömür derdi derken tüp de bitti, çocukların kitapları, zaten sınavlar da geldi onları çalıştırman lazım... Düşünürken daha da boğuluyorsun sorunların içinde ve işin içinden çıkamayınca bir de sigara yakıyorsun, o da hiç aramadı uzun zamandır, çocukları da görmeye gelmedi yakındır bir olay çıkartması...

Sen sorunlarla boğuşurken birden telefon çalıyor. Açıyorsun, kendinden emin olmaya çalışır bir sesle, ses çok uzaklardan bir dostun sesi biraz rahatlıyorsun. Onun araması mutlu ediyor seni "iyiki varsın, seni seviyorum yeni yılda herşey gönlünce olsun" diyorsun. O da seni sevdiğini söylüyor. Bu sözler seni rahatlatırken senin söylediklerin de dostunu rahatlatıyor. Senin için kalabalık içinde olanlardan biri de o değil mi? Oysa ki o da canı sıkıldığı, bir dostun sesine ihtiyacı olduğu ve sesini duymanın yaratacağı huzur için aradı seni.

Sen bunu bilmiyorsun ve o da bilmiyor senin yalnızlığını, seni kalabalık içinde etrafında bir sürü insanla düşlüyor. Çünkü kendinden başka kimseyi koyamıyor yalnız bir kaba. Bir de kendini koymasa, işte; bütün sorun da burada...