- Kategori
- Öykü
Kaç lira
Ezan henüz yeni okunuyordu. Turan dayı acele ile abdest almaya başladı. Bahçedeki çeşmenin başındaydı.
Karısı Ayşe ona baktı. “Aldığın abdest abdest olur mu hiç. Kollarında hiç mi kuru yer kalmıyor.” Dedi
Turan “Ben aldım mı olur. Tebelleş olma. Camiye geç kaldım.” Ayşe sustu. İşine yöneldi.
Turan dayı abdestini birden almıştı. Havlu ile önce elini, sonra yüzünü ve kollarını kuruladı. Çabucak işini bitirdi. Askıdaki ceketini alıp giydi.
Karısına seslendi. “Kız Ayşe şu benim ceketin iliğini ben camiden gelince daralt. Düğmesi çıkı çıkıveriyor.”
“Tamam.”
Turan “Ben camiden gelene kadar da bana yeni bir ceket çıkar. Camiden sonra çarşıya alış verişe gideceğim.”
“Olur.”
“Yeni ceketi çabuk çıkar. Ben hemen gelirim.”
Ayşe orada yoktu. Gitmişti. Turan dayı bastonunu eline aldı. Camiye doğru yola koyuldu.
Ayşe teyze Turan dayıdan iki yaş küçüktü. Yetmiş üç yaşındaydı. Bu yaşta şu an yeni ceketi yük dolabından çıkarmak neredeyse imkansızdı. Birbiri üzerine istif edilmiş onca yorganı teker teker indirmesi gerekiyordu. Çünkü ceket yorganların en altındaydı.
Ayşe teyze işinin yarısında durdu. Soluklandı. “Ocağı yanasıca ceket. Elinin körü mü vardı da oraya girdin?” diye söylendi. Yeniden yorgan indirmeye başladı.
Cemaat toplu halde hoca eşliğinde önce sağa sonra sola selam verdi. Müezzin tespih duasını okudu. Cemaat tespih çekmeye başladı. Zikir bitince cemaat dua edip kalktı.
Turan dayının yanına at arabacı Hüseyin yaklaştı. “Turan dayı senden biraz borç istesem verir misin?” diye sordu.
Turan “Çarşıya gidecektim bende. Benimle beraber eve gel de vereyim.” Dedi
Camiden çıktılar. Ağır adımlarla ilerlediler.
Kapı çalıyordu. Ayşe “Geldim geldim.” Diyerek kapıyı açtı. Turan dayı ve at arabacı Hüseyin içeriye girdi.
Turan dayı “Hatun benim cüzdanı getiriver.” Dedi.
Ayşe gitti. Az sonra geri geldi.
Turan dayı Hüseyin’e Ne kadar lazım?” diye sordu.
Hüseyin “İki yüz lira yeter dedi. Ardından sordu. Borcumu ne zaman getireyim?”
Turan “Canın ne zaman isterse o zaman getir.”
Hüseyin “Sağ ol. Ben paranı haftaya bugün getiririm dedi. Ekledi. Turan dayı bütün paranı aldım ama umarım sana da harçlık kalmıştır.”
“Merak etme. Param var.”
Hüseyin “Haydi sağlıcakla kal.” Dedi. Kapıdan çıkıp gitti.
Ayşe teyze Turan’ın yanına geldi. “Turan bütün paranı niye ona verdin. Şimdi çarşıya gideceksin. Orada ne harcayacaksın.” Dedi.
Turan elini ceketinin sağ cebine uzattı. Cebindeki paraları çıkardı. “Hakkaten para yetişmeyebilir.” Diye söylendi.
Ayşe “Kendi düşen ağlamaz. Az paran olduğunu bilmiyor muydun?”
“Ne bileyim. Garibanın tekidir. Cebimdekiler yetişir demiştim. Ama ben çaresini biliyorum.”
Ayşe “Neymiş çaresi?”
Turan “Çarşıdan gelince öğrenirsin.” Dedi.
Ayşe Turan dayının bir şeyin peşinde oldu mu o şeyi tere yağından kıl çeker gibi hallettiğine defalarca şahit olmuştu. Bu seferde öyle olacaktı. Kocasına güveniyordu.
“Sen bilirsin.” Dedi.
Turan dayı yeni ceketini giydi. Bisikletini eline aldı. Dışarıya çıktı. Çarşıya doğru yol aldı.
Hava sıcaktı. Çarşı insanı kaldırımlarda yürüyerek, yollarda arabalar ile kendi bildiğine akıyordu.
Turan dayı gözüne bir kaldırım kestirdi. Oraya yanaştı. Bisikletten inip pedalini kaldırıma dayadı. Ardından bisikletinin kilidini kapattı.
Hemen önünde market vardı. Oraya girdi. Turan dayı alacağı erzakları kağıda yazmış bir bir ona bakıyordu. Market reyonlarını dolaştı. Bazılarının başında durdu. Ürünlerin fiyatlara baktı. Turan dayı cebindeki parayı düşünüyordu.
Turan dayı marketten ancak ekmek aldı. Parasını ödeyip oradan çıktı.
Ayşe teyze akşam yapacağı yemek için mutfakta hazırlık yapıyordu. Kendi kendine söylendi “Allah verede istediğini alabile.”
Dışarıdan komşusunun kızı Hürü sesleniyordu. “Ayşaba Ayşaba.”
Ayşe teyze mutfaktan çıktı. Mabeyne gelerek kapıyı açtı.
“Ayşaba sende çalı süpürge var mı?”
“Var. Dur getireyi.”
Ayşe teyze süpürgeyi gitti getirdi. Hürü’ye “Annen ne yapıyor iyi mi?” diye sordu.
Hürü “İyi. Demin bize dünürler bana bakmaya geldi. Annem diyor ki ’Ayşaba’nın işi yoksa bize gelsin. Oğlanı tanıyor mu tanımıyor mu onu soracağım’ diyor.”
Ayşe teyze “Tamam. İşimi bitireyim. Hemen geleceğim.”
Turan dayı eve geldiğinde Ayşe’yi evde bulamadı. Erzakları mutfağa koydu. Ceketini çıkarmadan dışarıya çıktı. Karşısındaki komşusunun kapısını çaldı.
Ev sahibi çıktı geldi.
“Gel buraya Turan dayı.Senin hanım burada. Biz çağırdık. Öyle seni bekliyorduk.” Dedi
Turan dayı “Hayrola Süleyman.” Dedi
“Süleyman “Hayır hayır. Sen geç hele içeriye.”
İçeriye geçtiler.
Süleyman oğluna seslendi. “Yunus Turan dayın ile bana çay kat gel.” Dedi.
Yunus “Tamam. Hemen getiriyorum.” Dedi.
Turan dayı ile Süleyman hoşbeşten sonra Hürü’yü istemeye gelenlerden konuşmaya başladılar.
Turan dayı damat adayını da babasını da iyi tanıyordu. “Bu devirde zerhoş zibidi çok. İyi bir damadı herkes ister diye konuştu. Devam etti.Bunun gibisini zor bulursun. Çocuk Arapça hocası. Tekamüle gitti geldi. Şu an yurtta görevli.”
Süleyman “Nasıl maaşı. İyi mi?” diye sordu.
Turan “Maaşı sorma ama yurt görevli olanlara günlük ekmeğini, yakacağını , giyeceğini kendi karşılıyor. Maaşı da cabası.”
Süleyman “Teyze buraya geldiğinde sen neredeydin?” diye konuyu değiştirdi.
Turan “Çarşıdaydım. Ucuz erzak bulacağım diye ak ilke karayı seçtim. Erzak için on dükkan birden gezdim. Hangisi ucuz sattıysa oradan aldım.”
Süleyman “Hayrola ne oldu ki?”
Turan “Şu bizim at arabacı Hüseyin’e borç verdim. Param az kaldı. Hepsi o.”
Süleyman “Hüseyin iyi adamdır. Borcunu getirir.”
“O da zaten borcunu haftaya getireceğini söyledi.”
Süleyman sordu. “Çarşıdan ne aldın?”
“Üç ekmek, iki kutu peynir, gerisi sebze.”
Süleyman “Peynir kaç lira?” diye sordu.
“Turan “Üç lira.” Dedi.
Süleyman “Ne bizim bakkal kutu peyniri dört liraya veriyor. Sen nasıl o kadar ucuza aldın?”
Turan dayı “Her yeri gezeceksin. Sonra neresi ucuzsa oradan alış veriş yapacaksın.” Dedi
Süleyman “Ben hiç böyle düşünmemiştim.” Diyerek şaşkınlığını dile getirdi.
Tuna M. Yaşar
- Toplam blog
- : 235
- : 350
- Kayıt tarihi
- : 14.09.10
1973 Karabük doğumluyum. Üniversite uluslararası İlişkiler mezunuyum. Arkeoloji ve okültizm ilgi al..