- Kategori
- Şiir
Kadın...
Tam da kabul edip teslim olmuşken yalnızlığa
Bir kalemin ucuna bağlamışken yaşamı
Üstelik
Genç nefesle koşmayı yasaklamışken
Ahu göze sürmeyi heyecansız çekiyorken
Yüreğin solmuş rengini
Ruhundaki ışık ile parlatıyorken
İçimin yasına isyan
Kan kırmızı giyiyorken
Üzerinde çogu zaman siyah gömlegi
Ağır bir serseriye rastladı görmezlik edemedi
Kadın...
Asaletin bakımlı duygularını çıkarsız dağıtan
En büyük şımarıklığı genç kalmak olan
Adı vardı
Şanı
Delisi olan köylerden gelen
Bir kadın.
Bileginde halhalı
Burnunda hızması
Dokunmaya bin yürek ister
Büyük yangınlar çıkar
Görmezden gelip yoluna devam edemedi
Adam.
Ne yalnızlık
Ne kalem
Ne koşmak
Yüreği çaresiz kaldı
Gözlerinden bir ışık gibi aktı
Kan kırmızı isyanı
iki dudağının arasından dağıldı
İki kaşının tam ortasında aklı durdu
Serseri yaklaşıp tutsa elini
Delinin şanına karşı gelemezdi
Adam
Deli uzandı tuttu
Adam heykeldi
Çözüldü elleri
Serildi bedeni
Dudakları kenetlendi
Elleri titredi
Dokundu tenine kadının
Bir şarkı gibi
Evet bir şarkı gibiydi uzaktan gelen sesi.
m.selim tuncer / İstanbul/2006
- Toplam blog
- : 88
- : 1115
- Kayıt tarihi
- : 09.01.07
Ankara SBF'yi bitirdim. Öğrencilik yıllarında gazetecilik, sonrasında uzun yıllar özel sektörde ü..