- Kategori
- Gündelik Yaşam
Kağıtçı kadın ve denge...
.....Neden az üşür büyük sayılar küçük sayılardan? Daha kalabalıktırlar çünkü (dağlarca)...
Kağıtçı kadını ilk gördüğümde; sırtında koca bir kağıt çuvalı, ayağında en az beş numara büyük gelen bir erkek botuyla ( belli ki çöpten bulmuş ) ayağını sürüye sürüye ordan oraya koşuşturuyordu.
Yaşını tahmin etmek çok zordu; yaşam onu o kadar çok yıpratmıştı ki...
Gözlerinden biri görmüyordu, diğeri ile de sadece önünü görebiliyordu.
Ama bütün bunlara rağmen gülüyordu kağıtçı kadın, hem de ağzında kalan son iki dişini göstere göstere gülücükler dağıtıyordu etrafına.
Beni her gördüğünde ağzının içinde anlayamadığım bir şeyler söylüyordu gülerek.
Bense bir o kadar karamsar, içten içe isyan ediyordum inandığım her şeye.
Lanetler yağdırıyordum dünyaya, insanlara....
Ve utanıyordum cebimdeki paradan...
Konuştuğunu anlayamıyorsam da; o kısacık zamanlarda bir köprü oluşuyordu yüreklerimizin arasında.
Hele hele başka sokaklarda gördüğümde; sarılırdı ellerime ve o bildik gülüşü ile bakardı gözlerime.....
Y i n e
U t a n d ı r ı r d ı
B e n i .....
Bir ay kadar sonra duydum ki;
O yüreği yüzünde gülen güzel insana araba çarpmış, cami avlusuna bırakmışlar ölüsünü...
Belki de çarpar çarpmaz ölmemişti diye düşündüm.
Belki de çarpan kişi eğer adam yerine koyup hastaneye yetiştirseydi yaşayacaktı...
Belki de........
Haberi aldığımda, içimde bir şeylerin eriyip gittiğini hissettim ve durmadan denge dedim kendi kendime.
D e n g e
D e n g e
D e n g e....
Bu muydu denge, bu muydu adalet, bu muydu insanlık.....
.
.
O güzel insana üzülürken bir de baktım ki, sadece kağıtçı kadın değildi üzüldüğüm.
Kendi adıma ve yaşayan bütün insanlar adına da üzülüyordum.....
Çünkü ; duygusuz, ruhsuz, sevgisiz birer et yığınına dönüşmüştük,
Çünkü; sadece nefes alıp vermenin yaşamak olduğunu düşünüyorduk...
Çünkü; belki de bir kere olsun o güzel insan gibi; yüreğimizle gülemeden, sevip sevilmenin nasıl bir duygu olduğunu tadamadan ölecektik....
Arabada giderken ya da yolda yürürken; kağıt toplayan insanları gördükçe hep o güzel insanı hatırlarım ve hemen gülümserim.
Yüreğimle konuşurum onunla:
İyi ki rastlamışım sana güzel insan.
Şu kısacık birliktelikte bana neler, neler öğrettin bir bilsen...
ocak-2010-haticeatalay
resim :http://3.bp.blogspot.com/_vUoTaMIzib0/SLMIUFcZczI/AAAAAAAAAKI/T7YZ1DsT7CA/s400/taksim+%C3%A7%C3%B6p+toplayan+kad%C4%B1n+(Custom).jpg
- Toplam blog
- : 206
- : 1273
- Kayıt tarihi
- : 24.09.08
Don Kişot, Matematikçi, Öğretmen, Öğrenci ..