Kampüs çıkışı

Yoruldum düşüncelerinde
Başımda serin kavak yelleri
Sinemde ayazın
Issızlığımın adı sen
Yalnızlığımın çaresi de
Tüm barınaklarını yıktın aşkının
Yakamoz zamanları uğrarım gölüne
Bir tutam mısra kaldı gidişinden
Yazarım beni terk edişine

Rıhtımı boş yüreğimin
Hiçbir tekne yanaşmıyor
Eski bakışlarım da yitik senden sonra
Dudaklarım da çatlak kaldı kaç zamandır
Yüzümde gülüşten eser yok
Bıraktığın gün halim dumandı ya
Şimdilerde daha da…
Dostlarım eskisi gibi yanımda değil
Ormanlarımda çakallar kral oldu
Yağmurlar hiç dinmiyor gözlerinde
Resmin eskidi ellerimde
Ağıt yaktım gidişine, o hep dilimde

Aldığın mavi gömleği giyiyorum
Yakası örselendi ama
Bir de minik ayıcığın kalmış
Yastık oluyor bana gecelerde
İşe gitmiyorum , işim sen oldun
Yemek yapıyorum, yiyemiyorum
Sokak köpeklerine atıyorum
Kızardın ya, elbiselerimi yine dağıtıyorum
Zili söktüm kapıdan
Senden sonra çalan da olmamıştı zaten
Kederlerimi biriktirip çöp poşetinde
Her sabah kapı önüne koyuyorum
Evi hiç havalandırmadım
Kokunu aynen muhafaza ediyorum
Yastık kılıflarını hiç yıkamadım
Terinin kokusu sindiği günler hatırına
Ayakkabılıkta terliklerin aynen durur
Menekşeler kalbimle birlikte soldu
Son sözünden küpe yaptım kulaklarıma
Hiç sevmediğin eşyaları dağıttım bahçeye

Artık ölümü bekliyorum
Tıpkı kampüs çıkışı, otobüs bekler gibi
Tek farkı
Otobüse senleydi
Ölüme sensiz gideceğim
Giderken eminim sevdanı da götüreceğim

Denizhan Burhan
AŞKLARA AYRILIK YAĞIYOR

www.denizhanburhan.org