- Kategori
- Şiir
Kanat vuruşlarıyla sever kiraz ağaçlarını serçeler

kanat vuruşlarıyla sever kiraz ağaçlarını serçeler
Bozkıra uzanan elin
son hoyratça gülüşü
tedirginlik bir ayrıntıdır
şimdi ayrılığın resminde
kanat vuruşlarıyla sever
kiraz ağaçlarını serçeler
anımsayamadım ey saki
neydi aradığım
hükmü geçse de
dinmeyen içimdeki heves
yağmurlardan önce buradaydım
alnımda arsız bir usturanın pası
adresti iki dönence arası
yitirdiğim mevsim
ancak erebildim
yastığımdaki acının sırrına
ölüm gelecek
gözlerin gözlerim olacak
biliyorum
tenimde soğuyan buğu
alnımda göveren dal
eğildiğim sularında
yalnızlığımın çöl yazgısı
iklim değişince durulur sanırdım
yüzümü kırgın suyunda
yuduğum ırmağın çağlayanı
yakamda gün yeşil rozet
böldüm saçlarımı ikiye
bundan böyle gitmektir
bana en çok yakışan
mehmet özgür ersan 24.01.2012 uğur mumcu caddesi / ankara