Karamsar bir günün nağmeleri

İşte her şey bu kadardı; hayat bu kadar, sevda bu kadar... Ama bu kadar olmasını istemiyordum, bunu istemediğim için de seni arıyordum... Biliyorum, seni aramam gerektiğini de öğrenmiştim, öğretmişlerdi... Seni aramam, bulmam ve sana karışmam gerekiyordu... Yaşamak; bir anlam arayarak yaşamak, anlamsızlığa zincirli renk renk, boy boy anlamlar bulmak...
''Hayat durmaksızın yeni bir şeyler öğrendiğimiz sonsuz bir devinim'' diye şarkı söylüyordu ördekler... Alın şarkılarınızı istemiyorum! Öğrenmek değil susmak ve devinimsiz oturmak istiyorum, sıkıldım anlıyor musunuz, bıktıııııım!!!
Nasıl da öğrenivermiştim ansızın ve gizlice; deli isyanlarımı susturmayı, hayata bağıramamayı, sessiz ve inceden sevmeyi, sokaklara tükürmemeyi... Ölü köpekleri topluyor belediye işçileri dün gece zehirlemişleeer!
İsyanımdır; ben kaka bir çocuk ve kötü bir kadın olmak istiyorum!!!
Kaçırdım yaşamdan yolumu... Issız bir patikada yürüyorum öksüz dağbaşlarına uzanan ve bakıyorum yine çok edebi takılıyorum hayata, kızıyorum, gözlerimi bıçaklıyorum ıssız patikanın patikamsı patikalığında...
Sonraaa... Sonra hoyrat rüzgar, kara şeytanın kör şiddetiyle yaptığı acımasız dansını bitirip yumuşak bir dokunuş uzatsa saçlarıma diyorum... İşte, işte o zaman susacak baykuşlar... O zaman sonsuz devinimden billur bir dinginliğe ulaşacak yaşam... O zaman bahçeye hormonsuz maydonozlar ekebilmek için gereken enerjiyi bulabileceğim... Biraz tuz ve bolca limonla çok güzel olur, tavsiye ederim!..

Morçimen