Kekik kokan çocuklar

Şimdi büyüyordur bir çocuk ya hani...

Bilmediğim bir memlekette çiçekler açıyordur.

Gökyüzü mavidir,

Denizle selamlaşıp,

Martılar'ı uğurluyordur Güneş'e.

Şimdi her yana buram buram Tarçın kokuları yolluyordur rüzgar.

Toprak ışıl ışıl yanan elbisesiyle,

Yağmurlara süsleniyordur.

Bilmediğim bir kalabalık sessizdir belki,

Bilmediğim bir kalabalık tok!

Bilmediğim bir kalabalık vardır belki gülen...

Dilime dolanmaya yeltenen bir şiir,

Pis kokmuyor diyordur belki.

Zaman pis kokmuyor, insanlar pis kokmuyor!

Gazeteler, kitaplar, haberler...

Pis kokmuyor diyordur.

Bir annenin göz yaşları acı dağıtmıyordur belki sokak sokak.

Bir yarın daha inmiyordur toprağa perde perde...

Hem belki acımıyordur ha dizlerindeki lapa lapa kanı,

Toprakla sıvazlayan çocukların canı.

Çimen yeşili bulaşmıştır diz kapaklarına,

Düşmemişlerdir Kekik kokan toprakların bağrına.

Pis kokmuyordur,

Anne baba eli değmese de gün güzeli saçları.

Dilime dolanmaya yeltenen bir türkü,

Pis kokmuyor diyordur,

Aşklar pis kokmuyor, inançlar pis kokmuyor,

Yeryüzünde, gökyüzünde, bir küçük iğnenin ucunda bile tattığım hiç bir acı,

Pis kokmuyor diyordur.

Ve büyüyebiliyordur bir çocuk!

Ve çiçekler açıyordur!

Ve Mavidir deniz....

Mavidir gökyüzü...

Ancak anlamak mühimdir,

Belli eder umudunu kaybetmiş bir çocuk,

Yüzüne yapışmış hüznü.

Hiç bir şeyin önemi yok şu an varolmak dışında... Geçmiş zaman(dan) yoksunum. Her şey kendimi bir..