Kendimle Yolculuk

Kalabalıklar içinde kaybolmuşum yolumu bulamıyorum. Etraf karanlık bir çıkış yolu arıyorum. Derken bir araba buluyorum. Yolun bakım onarım yüzünden kapalı olduğunu görüp geri dönmeye çalışıyorum.

Geldiğim yolun da yok olduğunu görüp hayal kırıklığı yaşıyorum. Yine de vazgeçmeyip bir umutla aramaya devam ediyorum. Neden kimse konuşmuyor bir türlü anlam veremiyorum. Saat kaç, ben neredeyim, nasıl bu yere geldim çözemiyorum. 

Kendime bunları sorarken zamanın olmadığını farkediyorum. İç sesimle konuşur hale geliyorum. Çünkü uykudayım ve rüya içinde rüya görüyorum. Işığa ulaşmak için nasıl da çabalıyorum.

Hayat da böyle değil mi? Biz zamanın su gibi akıp gittiğini anlamadan, nereye gideceğimizi bilemeden elimizden kayıp gidiyor. Tam gerçeği buldum derken kaybolmanın çaresizliğini yaşıyoruz.

Hakikate, kaybolmadan ulaşanlardan olmak dileğiyle...